all i need is paper and a pen..

isang taon.
kay rami nga namang nagbago.
mula sa gupit ng buhok,
sa size ng pantalon,
sa paboritong kulay
sa paglipat ng tirahan
hanggang sa grupong kinakasama.
mga pilosopiyang nagbago
–binago ng mga araw na
tila ipo-ipo kung magdaan.
malakas ang hangin.
kailangang magbago.
kailangan ding tumakbo pag walang payong
pero ‘wag ngayon,
‘wag ngayon.
kung dati’y nahihiyang umupo sa sahig
ngayo’y nakahilata’t nakahiga pa.
tunay nga namang nawalan na ng upos
at maliit na usok na lamang ng kandila ang natira.
sino ba naman ang mag-aakalang
dito rin pala ang hantong ng isang magiting na mandirigma–
napapagod rin pala.
kala dati’y mahiwaga
ngunit ngayon ay takot na ring sumabak sa nanunugat na butil ng ulan
nais mabasa–
ngunit takot mapaliguan ng dungis ng mga luha
ng kasalanang sa tubig ay nakiisang anyo na rin
wala na nga,
wala na nga.
wala na siya.
hindi na tulad ng dating kahit bagyo pa man ang kalaba’y
patuloy ang pagsugod.
hindi na tulad ng dating kahit inaasahang marupok na ay
lalaban pa rin.
wala nang ibang magawa.
kundi ang umupo dito.
at magintay.
maghintay na patawarin ng ulang may kapangyarihan.
kapangyarihang burahin ang naisulat
sa papel na tumutulo ng buhay na nagdaan.
wala na ngang magagawa.
kundi maghintay.
hanggat tumahan ang pagbuhos.
sa aking pagninilay ngayon ay napagtanto
pano pag naubos na ang kape,
patuloy pa rin bang
maghihintay
hanggang tumigil ang ulan?

This entry was posted on Friday, September 21st, 2007 at 7:52 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.